Sa unang tingin, tila simpleng paglalakad lamang ang hiking. Ngunit kapag nakasama ka na sa isang grupo ng mga mountaineer, mapapansin mong tila mayroon silang sariling lengguwahe.

"Assault na tayo," "May water source ba?", o kaya naman ay "Mag-eat trail muna." Kung first timer ka, malamang ay mapapakamot ka na lang sa ulo.

Kung plano mong umakyat ng bundok sa unang pagkakataon, narito ang ilan sa mga terminong madalas marinig sa trail at ang kahulugan ng bawat isa.

Ito ang lugar kung saan nagsisimula ang paglalakad patungo sa bundok. Dito karaniwang nagtitipon ang mga hikers, nagre-register, at naghahanda bago simulan ang pag-akyat.

Ito ang mismong daanan o ruta patungo sa bundok. Maaaring ito ay sementado, maputik, mabato, o masukal depende sa bundok at panahon.

Human-Interest

#BalitaExclusives: Pinoy developer sa likod ng app na nagbabantay sa pagdating ng LRT, MRT

Ang summit ang pinakamataas na bahagi o tuktok ng bundok. Ito ang pangunahing layunin ng karamihan sa mga umaakyat.

Sa hiking, ang "assault" ay tumutukoy sa pinakamatarik o pinakamahirap na bahagi ng pag-akyat bago marating ang summit.

Ito ang uri ng pag-akyat kung saan magkaiba ang jump-off at exit point. Mas mahaba at mas teknikal ito kumpara sa backtrail.

Ito ang ruta kung saan kailangan mo ulit daanan ang lahat ng trails na nilakaran at inakyat niyo para makababa sa jump-off area niyo.

Lugar kung saan maaaring mag-refill ng tubig. Mahalagang alamin ito bago umakyat dahil may mga bundok na walang mapagkukunan ng malinis na tubig.

Tamang bilis ng paglalakad upang hindi agad mapagod at makasabay sa grupo.

Maikling pahinga para kumain, uminom ng tubig, at mag-recharge ng lakas.

Isa sa pinakamahalagang prinsipyo sa hiking. Ibig sabihin nito ay panatilihing malinis ang bundok sa pamamagitan ng pagdadala pababa ng sariling basura, pag-iwas sa paninira ng kalikasan, at pagrespeto sa wildlife.

Ang minor hike ay angkop para sa mga baguhan dahil mas maikli at hindi gaanong teknikal ang trail. Samantala, ang major hike ay nangangailangan ng mas mataas na antas ng pisikal na paghahanda dahil sa mas mahaba, mas matarik, o mas mahirap na ruta.

Bukod sa mga terminong ginagamit ng mga mountaineer, mahalaga ring matutunan ang ilang ASL (Arm and Signal Language) o trail hand signals. Ginagamit ang mga ito kapag mahina ang boses dahil sa hangin, may distansya ang magkakasama, o kailangang tahimik habang nasa bundok.

Narito ang ilan sa mga karaniwang senyas:

Thumbs up () – Maayos ang kalagayan o "OK."

Kamay na nakataas () – Hinto muna.

Turo sa direksyon () – Ito ang tamang ruta o direksyon.

Paikot na galaw ng kamay () – Bumalik o umatras.

Kamay na kumakaway pababa – Bilisan o lumapit ang nasa likuran.

Kamaong nakataas () – Huminto dahil may posibleng panganib o kailangang maghintay.

Dalawang kamay na naka-cross () – Hindi maaaring dumaan

Bagama't walang iisang opisyal na standard sa lahat ng hiking groups sa Pilipinas, marami sa mga organizer at mountaineering clubs ang gumagamit ng magkakatulad na hand signals para sa mas maayos at ligtas na komunikasyon sa trail.

Sa huli, ang pag-akyat ng bundok ay hindi lamang tungkol sa pag-abot sa tuktok. Isa rin itong paglalakbay ng disiplina, pagtutulungan, at pagmamahal sa kalikasan—mga aral na mananatili kahit tapos na ang hike.