Tuwing Semana Santa, muling nasasaksihan sa ilang bahagi ng Pilipinas ang penitensya—kabilang ang pagpapapako sa krus at paghahampas sa sarili bilang paraan umano ng pagsisisi. Ngunit sa kabila ng pagiging bahagi nito ng tradisyon ng ilang deboto, malinaw ang posisyon ng Simbahang Katolika: hindi nito sinusuportahan ang ganitong gawain.
Ang pananaw ng CBCP
Ayon sa Catholic Bishops' Conference of the Philippines (CBCP), hindi kinakailangan ang pananakit sa sarili upang mapatawad ang kasalanan. Sa halip, itinuturo ng Simbahan na ang tunay na penitensya ay nasa pagbabagong-loob, panalangin, pag-aayuno, at paggawa ng kabutihan sa kapwa.
Sa mga pahayag ng CBCP sa mga nakaraang taon, paulit-ulit nilang binibigyang-diin na ang mga gawaing tulad ng self-flagellation at pagpapapako sa krus ay hindi iniaatas ng Simbahan at maaaring magdulot pa ng panganib sa kalusugan.
Hindi pisikal na sakripisyo ang sukatan
Ipinaliwanag din ng mga lider-simbahan na ang sakripisyong ginawa ni Hesus ay tapos na at sapat na para sa kaligtasan ng sangkatauhan. Kaya’t hindi na kailangang ulitin o tularan ito sa literal na paraan.
Ayon sa ilang obispo, ang ganitong interpretasyon ay maaaring maling pag-unawa sa kahulugan ng sakripisyo ni Kristo. Sa halip na pisikal na pagpapahirap, ang hinihingi ng pananampalataya ay taos-pusong pagsisisi at pagbabago ng pamumuhay.
Pananaw ng mga eksperto
Sa mga pag-aaral ng University of Santo Tomas (UST) at iba pang institusyong Katoliko, itinuturing ang penitensya bilang isang “folk religious practice” o gawaing panrelihiyon na umusbong mula sa lokal na tradisyon at hindi opisyal na doktrina ng Simbahan.
Ipinapakita rin sa mga pag-aaral na bagama’t malalim ang panata ng mga deboto, mas hinihikayat ng Simbahan ang mga gawaing makakatulong sa espiritwal na paglago nang hindi inilalagay sa panganib ang sarili.
Patuloy na Panawagan
Sa kabila ng patuloy na pagsasagawa nito sa ilang lugar, nananatiling malinaw ang panawagan ng Simbahang Katolika: ituon ang Semana Santa sa pagninilay, panalangin, at pagtulong sa kapwa.
Para sa Simbahan, ang tunay na diwa ng penitensya ay hindi nasusukat sa sakit ng katawan, kundi sa lalim ng pananampalataya at sa konkretong pagbabago ng puso at kilos ng isang tao.